بخش ۶۳ - پادشاهی شاپور ذوالاکتاف

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۱۴ بیت

پس از شاه بروی درم ریختندبه مشگوی تاجی بیاویختند

چو ماهی دو بگذشت بر آن پرییکی کودکی زاد چون مشتری

نهادند شاپور نامش مهانازو خرمی یافت روی جهان

نشاندند او را به گاه پدربه گهواره اش بسته دیهیم زر

یکی موبدی بود شهروی نامهمی کرد دستوری او تمام

چنین تا برآمد بر این هفت سالبرافروخت شاپور فرخنده یال

به خردی سخن های شاهانه گفتکه موبد بماندی ازو در شگفت

یکی پل به بغداد بنیاد کردکه جان های مردم همه شاد کرد

به خردی بیاراست کار سپاهبیفزود بر لشکر رزم خواه

یکی جنگ کرد او بقوم عرببه طایر سرآورد روز طرب

هر آن جا عرب یافتی ای شگفتزدو دست او دور کردی دو کتف

از این رو ذوالاکتافش آمد لقبکه از مهره بگشاد کتف عرب

چو خاک یمن را سراسر بتاختیکی لشکر گشن آماده ساخت

همی کرد آهنگ قیصر برومکزو باژ بستاند آباد بوم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این متن، داستان شاپور، پسر یک شاه، روایت شده است. پس از مرگ پدرش، تاج و تخت بر او نهادند و او به کودکی زاده شد که نامش شاپور گذاشته شد. او از همان کودکی نشانه‌های بزرگی و فرمانروایی از خود نشان داد و به خوبی سخن می‌گفت. شاپور پل بزرگی به بغداد بنا کرد و برای شادی مردم تلاش کرد. او همچنین کارها و سربازان را به خوبی سازماندهی کرد و در جنگی علیه عرب‌ها پیروزی‌های زیادی کسب کرد. به دلیل قدرت و دلاوری‌هایش، لقب «ذوالاکتاف» به او داده شد، چون دشمنانش را با قدرت شکست داد. سپس شاپور آماده جنگ با قیصر روم می‌شود تا سرزمین خود را آباد کند.