بخش ۴۶ - شاهنشاهی دارای سوم معروف به کودمانس

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۱۲ بیت

یکی مرد بد خودسر و بد کنشکه خواندند او را همی خود منش

به چاپاریش می گذشتی زمانبدین خواجه اش دوستی بد نهان

به ارمینیه ساختش حکمداربیاورد و کردش سپس شهریار

ورا نام دارا نهاد از ردیکه تابد برو فره ی ایزدی

به ایرانیان گفت این مرد رادز داراب فرخنده دارد نژاد

گمانش چنین بود که آن مرد پستبه هر کار او را بود زیردست

ولیکن چو برگاه شد خودمنشفزونی همی جست بر بد کنش

دل باگواس آمد از وی به دردیکی زهر بهر وی آماده کرد

خبر یافت دارا زکار شرنگجهان کرد بر دیو وارنه تنگ

خورانیدش آن زهر قاتل به زورزجانش برآورد یک باره شور

سپس خودمنش رای دیگر نهادهمی ساخت آیین خوبی و دار

فزونی همی جستی و بخردیولیکن نبودش فره ایزدی

خلاصه

هوش مصنوعی: مردی خودرأی و بداندیش وجود داشت که به او "خودمنش" می‌گفتند. او به عنوان حکمرانی به ارمینیه منصوب شد و به مردم ایران گفته شد که نژاد خوب و شایسته‌ای دارد. اما حقیقت این بود که او فردی پست و زیر دست داشت. وقتی این مرد به مقام خود رسید، به تدریج بدی‌هایش بیشتر شد و دل یکی از مقامات به نام "باگواس" را بدجور به درد آورد. باگواس به تلافی، زهر را برای او آماده کرد و دارا، شاه ایران، از این توطئه باخبر شد. او به این مرد زهر خوراند و او به شدت دچار مشکل شد. اما بعد از این حادثه، خودمنش تصمیم جدیدی گرفت و سعی کرد تا آیین خوبی را برپا کند. با این حال، در نهایت او فاقد آن "فره ایزدی" و بزرگ‌منشی واقعی بود.