بخش ۱۶ - پادشاهی کی آرش
پسر بد مراو را یکی نامداردلیر و هشیوار و خنجر گذار
مگر خود کی آرش بد آن نامورکه بعد از فریبرز شد تاجور
به شهنامه خود نیز گوید همینفریبرز شد توس را جانشین
سپهدار توس آن کیانی درفشاباکوس و پیلان و زرینه کفش
به دست فریبرز بسپرد و گفتکه آمد سزا را سزاوار جفت
همه ساله بخت تو پیروز بادهمه روزگار تو نوروز باد
همان نام آرش کند یاد کیخود این نام جز بر شهان بود کی
سیاکسارش آن شاه با جاه و آبکه نینویه را کرد یسکر خراب
فرو بست بر پیل نر کوس رابکشت آن شه توس کوس را
ابا هفت گرد از سران مدیکه نابو پولاسر از ایشان بدی
به جایی کجا نام آن بد نوندبدو اندرون آن کاخ های بلند
در آرودگه تاخت چون پیل مستمر آن جای را کرد با خاک پست
همانا که الکوس سرکوس بودکه بروی همی آه و افسوس بود
نوند است نینویه ی راستینپولاسر بود پیلسم هم چنین