شمارهٔ ۲۱۵ - از دیباچه شاهنامه
شهریاری که اهرمن شکن استگرچه در فرهی فروهه بود
دست رادش بزرگ دریائی استکه در او ابر و میغ کوهه بود
در شکارش سپهر بند سپهردام هر دام را خروهه بود
آسمان کمان و تیرش تیرآفتابش کمان گروهه بود
توسنش راست کهکشان بر تنگمه نونال و کوه کوهه بود