شمارهٔ ۵۸ - اصطلاحات عکاسی

قافیه: ور۱۱ بیت

ای عقل دوربین تو در اولین ظهوربر کرسی ثبوت حقایق فکنده نور

تاریکخانه زمی از عکس چهره اتروشن چنانکه صبح بهشت از جمال حور

ایجاد بر سه پایه گذارد پی وجودحسن بدیع و عشق زکی عقل بیقصور

این هر سه پایه را بتو ظاهر کند مثالتو مظهری و غیر ترا از تو شد ظهور

زیرا همیشه باشد عقل تو دوربینعشق تو با طهارت و حسن تو بی غرور

گشت از چراغ چهره گلگون تو دلمروشن چنانکه دیده موسی ز نخل طور

شد سینه ام چو شیشه حساس کاندر اوعشق تو جا گرفته چو مهر تو در صدور

از دیده تافت نور جمالت درون دلچون پرتوی که از عدسیها کند عبور

عکس رخت به جام می افتاد و شیخ گفتاین است خلد و چهره حور و می طهور

ثابت قدم کسی است که مفتی شود به عشقنزدیکتر به دوست تنی کو ز خویش دور

«بدرا» به معجزات امیری نگر که داشتتن از بر تو غایب و دل با تو در حضور

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عقل و عشق و تأثیر آن‌ها بر وجود و درک انسان می‌پردازد. شاعر عقل را همچون دوربینی می‌داند که نور حقایق را به نمایش می‌گذارد و عشق را نیرو و زیبایی می‌نامد که در زندگی مؤثر است. عاشق بر پایه‌های وجود یعنی حسن، عشق و عقل بنا می‌کند و این سه پایه به انسان کمک می‌کنند تا حقیقت را درک کند. چهره زیبای محبوب در دل شاعر روشنایی می‌آفریند و عشق او مانند نوری است که به دل‌ها نفوذ می‌کند. در نهایت، شاعر به بیان این حقیقت می‌پردازد که وجود فیزیکی و روحی انسان باید به عشق نزدیک‌تر شود تا به درک عمیق‌تری از دوست دست یابد.