شمارهٔ ۱۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: شت۹ بیت

غلام همت آنم که خاک عشق سرشتمرید فکرت آنم که راه انس نبشت

خوشا دیار محبت که اندر آن وادیطراز کعبه شود فرش عاکفان کنشت

مکن ملامت و آزار بندگان خدایکه باغبان نه برای تو این درخت بکشت

تو جامه پوش و بدرزی مدار بحث و مپرسکه بافت دیبه آن یا که تار و پودش رشت

از آن بترس که با این غرور در محشرترا برند به دوزخ جهود را به بهشت

درین معامله هم با خدا ستیزه مکنکه از گل تو، خم، کنند از ایشان خشت

مرا عقیده بدل اندراست و جفت من استترا چکار که نیکو شماریش یا زشت

تن من و تو رود در دو خاک تیره بگورچنانکه قالب ما را حق از دو خاک سرشت

صبا ز جانب این خسته با حیات بگوکه این بدیهه امیری بیادگار نوشت

خلاصه

هوش مصنوعی: غلام همت آنم که سرشت من از عشق است و پیرو فکری هستم که راه دوستی را نوشته است. خوشا به دیاری که در آن، محبت به قدری زیاد است که کعبه می‌تواند فرش مکان عبادت‌کنندگان باشد. نباید بندگان خدا را ملامت کرد، چون باغبان برای تو درخت نکارده است. تو باید خودت را بپوشانی و در مسائل دیگران دخالت نکنی. از غرور بپرهیز، زیرا ممکن است در قیامت عذاب شوی. در این زندگی نباید با خداستیزی کنی، چون از گل تو می‌توانند آجر بسازند. عقیده من با آنچه تو فکر می‌کنی متفاوت است و تو نباید قضاوتش کنی. در نهایت، ما هر دو به خاک می‌رویم و جان ما از یک خاک سرشته شده است. صبا، به این خسته بگو که این شعر، یادگار امیری است که نوشته‌ام.