شمارهٔ ۳۳

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: اهی۴ بیت

ای که هرگز نشود مست کسیاگرش باده تو در جام کنی

تو بخیلی و منت گویم ابرنه ازان روی که انعام کنی

بلکه زان روی که هرجا گذریروز روشن را چون شام کنی

به مثل گر شودت گریه هوساشک را جای دگر وام کنی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نقد افرادی می‌پردازد که در برقراری ارتباط و مهرورزی بخیل هستند. شاعر می‌گوید اگرچه ممکن است کسی را مست محبت خود کنی، اما خودت همیشه در دلبستگی و ابراز احساسات کم‌لطفی می‌کنی. او با تشبیه به ابر، به این نکته اشاره می‌کند که منت‌گذاری و دوری از سرمایه‌گذاری عاطفی، باعث می‌شود روشنی و شادی دیگران را به ظلمت بدل کنی. در پایان، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر کسی به اندازه‌ای از غم و اندوهی که دارد، اشک بریزد، باید این احساسات را به شیوه‌ای دیگر ابراز کند.