شمارهٔ ۳۹ ۲ بیت آن دل که تودیدی همه دیگر گون شدو آن حوض پر آب ماهمه پر خون شد و آن باغ پر از نعمت چون وارون شدوآن آب روان ز باغ ما بیرون شد