گنج

شمارهٔ ۲۵۹

۱ بیت

الهی، گاهی که بخود می نگرم همه سوز و نیاز شوم و گاهی که باونگرم همه راز و ناز شوم، چون بخود نگرم گویم:

پر آب دو دیده و بس آتش جگرمبر باد دو دستم و پر از خاک سرم

چون باو نگرم گویم:

چه کند عرش که او غاشیه من نکشدچون بدل غاشیه حکم و قضای تو کشم

بوی جان آیدم از لب که حدیث تو کنمشاخ عز رویدم از دل که بلای تو کشم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دو حالت مختلف خود اشاره می‌کند. در یک حالت وقتی به خود می‌نگرد، احساس سوز و نیاز و رنج و عذاب دارد. او خود را مانند وجودی آب‌دار و آتشین توصیف می‌کند که دستانش به باد رفته و سرش پر از خاک است. در حالت دیگر زمانی که به معشوق می‌نگرد، احساس راز و ناز و عشق می‌کند. او از عظمت و قدرت معشوق سخن می‌گوید و به تاثیراتی که عشق او بر جان و دلش می‌گذارد، اشاره می‌کند. به‌طور کلی، شعر به تضاد بین درد و عشق پرداخته و نشان‌دهنده دلبستگی عمیق شاعر به معشوق است.