شمارهٔ ۸۰

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: وشم۹ بیت

بزرگوارا سالی زیادت است که منبه جام نظم می مدح تو همی نوشم

ندیده ام ز تو نانی چنانک بر گویمنیافته ز تو چیزی چنانک در پوشم

به مجلسی که ز جودت مرا سئوال کنندنهاد باید ناچار پنبه در گوشم

مباش غافل اگر چه من از شمایل خوبحکیم سیرت و نیکو نهاد و خاموشم

به گاه نظم چو من بر سخن سوار شومکشند غاشیه اقران به عجز بر دوشم

به مدح و هجو همه کس گه شکایت و شکرچو آفتاب بتابم چو بحر بخروشم

به مدح خویش مرا گر صلت همی ندهیازین حدیث نه غمگین شوم نه بخروشم

من ار ز هجو تو بیتی دو،برکسان خوانمنهند تخته دیباهمی در آغوشم

به زر سرخ ز من چون هجای تو بخرندرضا دهی که به نرخی تمام بفروشم؟

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از علاقه و ارادت خود به معشوق سخن می‌گوید. او سال‌هاست که در مدح معشوقش شعر می‌سراید، اما دریغ است که هیچ چیز از او دریافت نکرده است. در مجلسی که به خاطر مهربانی معشوق از او سؤال می‌شود، ناچار است که چیزی نگوید. اگرچه از ویژگی‌های زیبای معشوق غافل نیست، اما سعی می‌کند خاموش بماند. او می‌گوید که هرگاه شعر می‌گوید، بار سنگین انتظارات دیگران بر دوشش هست. شاعر نه تنها از مدح و هجو دیگران غمگین نمی‌شود، بلکه به خاطر عشق و ارادتش به معشوق، هر نوع صفتی را با صلح و آرامش قبول می‌کند. حتی اگر هجایش را بازگو کند، باز هم اثر زیبایی از او را به یادگار می‌گذارد و به خاطر دوستی‌اش حاضر است حتی هجایش را به قیمت بالایی بفروشد.