شمارهٔ ۶۰

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: از۶ بیت

پناه ملت و داعی خلق نصرة دینتویی که هست ضمیر تو با قضا همراز

کرم،حقیقی و ذاتی تو راست در عالمهرآنچه هست دگر استعارت است و مجاز

اگر به عنف زنی بانگ ناگهان بر کوهز هیبت تو صدا را فرو شود آواز

خدایگانا زان پس که روزگار مرابتاخت مدت ده سال در نشیب و فراز

عزیمتم همه آن بود و بس که یکچندیکنم جناب تو را قبله دعا و نیاز

چه موجب است که از خدمت تو محروممنه تو بخیل و نه من جاهل و نه راه دراز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ دعا و نیاز به خداوند است. شاعر از خداوند به عنوان پناه ملت و حامی دین یاد می‌کند و بر قدرت و عظمت او تأکید دارد. او به وجود خویشتن و ارتباط نزدیکش با قضا و قدر اشاره می‌کند و می‌گوید که هر چیز دیگری غیر از خداوند، فقط مجاز و استعاره است. شاعر از احساس محرومیت از حضور خداوند گلایه می‌کند و به طور کلی نیت و آرزو دارد که در دعاها و درخواست‌هایش، خداوند را قبلۀ خود قرار دهد. به طور کلی، این شعر به رابطهٔ عمیق انسان با خداوند و نیاز او به یاری الهی می‌پردازد.