شمارهٔ ۱
دلم چون بر سر زلف تو جان بستبرو عشقت درِ هر دو جهان بست
سر زلفت چو زین حالت خبر یافتبه قصد جانِ من، جان در میان بست
تو را کاین رسم و آیین باشد ای جان!چه بار از وصل تو بر خر توان بست؟
لطافت در جهان روی تو آوردصبا چیزی از آن بر گلستان بست
شکر در نی چو خطت سبز و تردیداز آن خود را در آن شیرین دهان بست
لبت را لعل خوانم نه ز کان خونز سودای لبت در عرق کان بست
ندانم تا چه می خوانی تو زان لبمرا باری در آن معنی زبان بست
دری کز فتنه بر روی تو بگشودبه دست معدلت صاحب قران بست