شمارهٔ ۱۵۳

۷ بیت

صوفیان را دگر امروز نه های است و نه هوئیآسمان باز همانا زده سنگی به سبوئی

گر به دستی زده ام چاک ، گریبانِ سلامت،نه ملامت کِشم از کرده ، توان کرد رفوئی

بر سرم چون گذری دسته گل بر سر خاریپا به چشمم چو نهی سرو روان بر لب جوئی

من که صد سلسله چون حلقه موئی بگسستمحلقه سلسله زلف توام بست به موئی

زاهد ار اهل بهشت است خدایا مفرستمجز به دوزخ چومنی ظلم بود یار چو اوئی

زین همه شنعت بیهوده ات ای شیخ چه حاصلرو بدست آر چو مردان خدا سیرت و خوئی

ای خوش آن دل که ز ترکان پری چهر چو یغمانشود شیفته رنگی و آشفته موئی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نقد وضعیت فعلی صوفیان و زاهدان می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که صوفیان دیگر نه شور و شوقی دارند و نه حال و هوایی. او به نوعی به بی‌حالی و روزمرگی در روحانیت اشاره دارد. همچنین بر اهمیت محبت و عشق واقعی به معشوق تأکید می‌کند و می‌گوید اگر در دلم عشق تو باشد، نیازی به ملامت ندارم. شاعر همچنین به سرنوشت زاهدانی اشاره می‌کند که با ظواهر دینی خود به بهشت می‌بالند، در حالی که محبت حقیقی را نمی‌شناسند. او به زهد ظاهری انتقاد می‌کند و خواهان سیرتی مردانه و خلوص در دل است. در نهایت، او به زیبایی قلبی اشاره می‌کند که از قید و بندهای ظاهری رها شده و شیفته حقیقت است.