شمارهٔ ۵۷ - هم در حق شمس الدین

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: رض۵ بیت

ایا ثنای تو بر جملهٔ خلایق فرض کم از بزرگی تو آسمان به طول و به عرض

تو شمس دینی و بر شمس آسمان گشتست نماز بردن سوی در رفیع تو فرض

امید رزق ز دیوان جود تو دارد هر آن کسی که دهد لشکر امانی عرض

ز سیر هفت ستاره ، ز دور هفت فلک چو تو نیاید یک تن علی بسیط الارض

ترا شد ستم بنده ، که کردیم آزاد هم از عنای سؤال و هم از عقیلهٔ قرض

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به ستایش خداوند و بزرگی او می‌پردازد. شاعر می‌گوید که ستایش خداوند بر همه مخلوقات واجب است و هیچ چیزی نمی‌تواند به عظمت او برسد. خداوند همانند خورشید دین است و نماز به سوی او لازم و ضروری است. امید به رزق و روزی از انعام خداوند چنان است که هر کس درخواستی داشته باشد، باید به او روی آورد. همچنین تاکید شده که هیچ موجودی به عظمت و جلال خدا نزدیک نمی‌شود. در پایان شاعر به ستم بنده اشاره می‌کند که با کمک خداوند آزاد شده است و از عنایات او بهره‌مند گردیده است.