شمارهٔ ۴۹ - در حق مؤتمن الدین امین الملک

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: وز۵ بیت

ای فخر عصر، مؤتمن دین ، امین ملکدر دل ترا ز آتش انده مباد سوز

با سور و پا سروری و تا هست روزگاربی سور و بی سرور مبادات هیچ روز

مجروح باد سینهٔ پر کینهٔ عدوتاز رمح سینه دوز وز شمشیر کینه توز

گه در کف تو بادهٔ گل رنگ جان فزا گه در بر تو کودک مهر وی دل فروز

من خواستم بمجلست آمد و لیک هستدور از تو در تنم ز مرض باقیی هنوز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به تحسین و ستایش شخصیتی بزرگ و مقدس می‌پردازد که به عنوان فخر عصر و مؤتمن دین توصیف شده است. شاعر از این شخصیت می‌خواهد که درد و رنج دل را از خود دور کند و در زندگی خوشی و سروری را تجربه کند. در کنار این، شاعر به دشمنی‌ها و کینه‌هایی اشاره می‌کند که ممکن است بر دل زخم بزند. همچنین، او به نوشیدن شراب و لذت‌های زندگی اشاره می‌کند، اما در عین حال بر عدم حضور خود در جمع و رنج‌های جسمی‌اش تأکید می‌کند. به طور کلی، شعر حسرت و آرزوی لذت‌ها و شادی‌ها را با یادآوری سختی‌ها و دردها در هم می‌آمیزد.