شمارهٔ ۱۷۵
هم مگر فیض توام نطق و بیانی بدهددر خور شکر عطای تو زبانی بدهد
آن جواهر که توان کرد نثار تو کم استهم مگر همت تو بحری و کانی بدهد
چشمهٔ فیض گشا خاطر فیاض شماستوه چه باشد که به ما طبع روانی بدهد
وحشی از عهدهٔ شکر تو نیاید بیرونعذر این خواهد اگر عمر امانی بدهد