قصیدهٔ شمارهٔ ۳۴ - در ستایش بکتاش بیگ حکمران کرمان
از آنرو شد به آبادی بدل ویرانی کرمانکه دارد بانیی چون عدل نواب ولی سلطان
ز برج عدلش ار خورشید بر باغ جهان تابدبه بازار آورد گل باغبان در بهمن و آبان
فتاده گرگ را با میش در ایام او وصلتصدای نغمهٔ سور است و آواز نی چوپان
میان بچه شیر و گوزن است آنقدر الفتکه بی هم مادران را شیر نستانند از پستان
به راه ره زنان سدی کشیده تیغ انصافشکه نتواند زدن راه کسی غارتگر شیطان
صبا را گر بیاموزند محکم کاری حفظشبدارد موج را بر آب چون آجیده بر سوهان
نموداری پدید آورد گیتی از دل و طبعشیکی شد معنی معدن یکی شد صورت عمان
مگر با جود او انداخت دریا پنجه در پنجهوگرنه پوست از بهر چه رفت از پنجه مرجان
بود مزدور دست با ذلش خورشید از این معنیکه در میپرورد در بحر و زر می آکند در کان
به جرم چین ابرویی زند مریخ را گردندر آن ایوان که دارد قهرمان قهر او دیوان
قبایی کش برید ایزد به قد عهد اقبالشازل آراستش جیب و ابد میدوزدش دامان
زهی قدر ترا بالای اختر دامن خیمهزهی رای تو را خورشید انور شمسه ایوان
اگر خورشید رایت دانه را نشو و نما بخشدشود بر خوشه پروین زمین کشته دهقان
ضمیرت گر بر افروزد چراغ مردم دیدهنماند در فروغ روی او از خویشتن پنهان
دل خصمت که نگشاید، شدی گر فی المثل آهنتقاضای سرشتش ساختی قفل در زندان
خدنگ قهر پرکش کرده و شمشیر کین بستهچو خصم واژگون بخت تو آید بر سر میدان
به انداز میانش تیغ بگشاید نیام ازهمبه قصد جانش از سوفار سر بیرون کند پیکان
در آن میدان که صف بندند گردان دغا پیشهاجل از جا جهاند رخش و پیش صف دهد جولان
شود روی زمین از مرد همچون عرصهٔ محشربود سطح هوا از گرد همچون نامهٔ عصیان
چنان گردی کز آن گر مایه باشد شام دوران رانیارد برد روز وصل ظلمت از شب هجران
ز بس نوک سنان سرکشان بر چرخ پیونددنماند در میان اختران یک چشم بیمژگان
زند سد نیش بر یک جای سد چوبین بدن افعینهد از طوق بر یک حلق اسد ابریشمین ثعبان
به بالا رفتن و زیر آمدن شمشیر بشکافدهم از شیر فلک سینه هم از گاو زمین کوهان
همه روی هوا را نیزه خونین فرو گیردز بس کز تیغ شیران را زند خون از رگ شریان
گر اسبان سبکرو را نباشد در هوا پویهزمین در آب گم گردد ز ثقل جوشن و خفتان
جهانی از زمین آن بادپای برق سرعت راکه برق و باد را پیشی دهد در پویه سد میدان
ز خاکش مایه هر چار عنصر در سکون اماشود آتش به هنگام شتابش اصل چار ارکان
خلاف مذهب جمهور اگر شخصی سخن راندعدو را از شمار گام او ثابت کند پایان
اگر باشد بر اجزای زمانش راه آمد شدخبر ز انجام کار آوردنش کاری بود آسان
به پای او اگر آفاق پیماید عجب نبودبه شرق و غرب اگر حاضر شود یک شخص دریک آن
کند کاری که وقتی کشتی نوح نبی کردهچو در صحرای کین از خون دشمن سرکند توفان
نشان دست و پای او به وقت حملهٔ دشمنیکی در اول ایران یکی در آخر توران
برآری از نیام قهر شمشیری که در آتشبرآرد غسل هر جان کز لباس تن شود عریان
ز آبش قطرهای گر در زلال زندگی افتدسرا پا زخم گیرد ماهی اندر چشمه حیوان
به هر جانب که آری حمله بگریزد سراسیمهز سویی جان بی پیکر ز سویی پیکر بی جان
هژبر تیغ زن ضیغم شکار اژدها حملهکه بر شیر از تب خوفش بود هر شب شب هجران
ز یک سو از تو غوغای قیامت و ز دگر جانبجهان پرشور و محشر از نهیب سرور دوران
جان مکرمت بگتاش بیگ عادل به اذلکه ذاتش مصدر عدل است و جانش مظهر احسان
چو بگشاید خدنگ قهر و راند تیغ کین گردداز این یک رخنه اندر سنگ وزان یک رخنه در سندان
در آن ایوان که باشد قابض ارواح بر مسندکمان او بود حاجب سنان او بود دربان
حسام قهر او را مرگ روز کین بگنجاندجهان اندر جهان جان در میان قبضه و یلمان
چو راه کهکشان گیرد دخان آتش قهرشسحابی گسترد در بحر کش اخگر بود باران
نمیآیند بی هم بر سر کین بسته پنداریسر شمشیر او با پای مرگ ناگهان پیمان
کمان و تیر را نادیدهٔ مثلش کارفرماییاز آن وقتی که ریط ترکش افتادهست با قربان
ز تیغش هر دهن کز پیکر دشمن پدید آیدنهد در وی ز پیکان پیاپی رشته دندان
بدینسان صف شکافی همعنان صف دری چون توصف دشمن اگر کوه است با هامون شود یکسان
معاون گر سپاه روم و چین باشد مخالف رانه از اتباع ایشان زنده بگذاری نه از اعوان
به تیغ انتقام آن سرکه از گردن بیندازیسر قیصر بود ک ویزیش از گردن خاقان
رعیت پرورا فرماندها خوشوقت آن کشورکه چون عدل تو در وی قهرمانی میدهد فرمان
بود از آشیان جغد ره در خانه عنقادر آن بوم و بری کش دارد انصاف تو آبادان
بهار عدل تو دارالامان را ساخت بستانیکه شد گلهای خلد از رشک او داغ دل رضوان
به نام ایزد چه بستانی در او سد گلبن دولتز هر گلبن هزاران غنچه فرمان وی خندان
به حق خود عمل فرمای یعنی بگذران از ویاگر وحشی به گستاخی صفیری زد در این میدان
الا تا مملکت بی سلطنت باشد تن بی سرالا تا سلطنت بی عدل باشد پیکر بی جان
به تدبیر تو بادا عقل چون جان از خرد خرمبه انصاف تو بادا ملک چون پیکر به جان نازان
به امر و نهی گیتی آنچه گویی و آنچه فرماییخرد را واجب التعظیم و جان را واجب الاذعان