شمارهٔ ۳۲

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اید۷ بیت

تا زنگ سیه ز آینه دل نزدایدعکس رخ دلدار در او خوش ننماید

در طرف چمن گر نکند جلوه رخ دوستبر برگ گلی این همه بلبل نسراید

نور ازلی گر ندمد از رخ لیلیاز گردش چشمی دل مجنون نرباید

هر کو نکند بندگی پیر خراباتبر روی دلش جان در معنی نگشاید

ای غمزده تریاق محبت به کف آورتا زهر غم دهر تو را جان نگزاید

آیین طریقت به حقیقت به جز این نیستکز شادی و غم راحت و رنجت نفزاید

این بار امانت که شده قسمت وحدتبر پشت فلک گر نهد البته خم آید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به اهمیت عشق و ظهور معشوق در دل پردازد. شاعر می‌گوید که اگر دل انسان با زنگ سیاه غم و اندوه آغشته باشد، زیبایی و عکس محبوب در دلش جلوه نخواهد کرد. همچنین، اگر محبوب در چمن ندرخشد، بلبل هم نمی‌تواند زیبایی‌اش را به تصویر بکشد. نور هستی و عشق باید از چهره محبوب بتابد تا دل عاشق از دیوانگی رهایی یابد. کسی که نتواند پیر ومشرب را خدمت کند، به حقیقت نخواهد رسید. شاعر به غم‌زدگان توصیه می‌کند که داروی عشق را در دست بگیرند تا زهر غم آن‌ها را نکشد و همچنین می‌گوید که راه حقیقت و طریقت، آسودگی و عدم افزونی رنج و غم است. در نهایت، شاعر اشاره دارد که بار امانت عشق بر دوش انسان سنگینی می‌کند، اما این بار در نهایت به وحدت می‌رسد.