شمارهٔ ۶۷ - تاریخ تعمیر بنائی

قافیه: انی۱۱ بیت

«سلیمان » زمان، شاه سکندر عدل دارا دلفروغ آفتاب رحمت حق، ظل سبحانی

شه باداد و دین، آن کو دو دست عدل و احسانشبآب لطف شست از روی عالم، گرد ویرانی

وفور نعمتش، پر کرده ز آنسان چشم دلها راکه نتواند کسی دیدن دگر، روی پریشانی

بمعدن کرده کسب میمنت، از نسبت نامشعبث در چشم خاتمها، ندارد جا سلیمانی

زجان، معمار حسن سعی آن دارای دین پرورنمود این روضه را تعمیر، از توفیق ربانی

مبارک روضه یی پرنور، کز قدر و شرف آنجابود از درگهش دائم، ملک را چشم دربانی

براین درگاه، از اخلاص هرکس جبهه سا گرددعجب دارم ز غم در حشرش افتد چین به پیشانی

مشو شاد از شکست این بنا، ای خارجی دیگرکه تجدید لباسی نیست نقض کعبه، گر دانی

اگر کاهید، چندی همچو ماه این قبه زرینشد از خورشید رحمت زود دیگر بدر نورانی

دگر گلدسته از یکدگر پاشیده اش، از نوبحمدالله، بلندی یافت چون بانگ مسلمانی

چو شد دیگر بلند این قبه، تاریخش خرد گفتا:که:«باز این بارگه برپا شد از حکم سلیمانی »

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وصف دوران سلیمان و عظمت او در زمان شاه سکندر می‌پردازد. او به رحمت الهی و عدل سلیمان اشاره می‌کند که ویرانی‌ها را به زیبایی و نیکی تبدیل کرده است. شاعر از وفور نعمت‌ها و نورانی بودن این سرزمین سخن می‌گوید و اشاره دارد که هیچ کس نمی‌تواند با چهره‌ی ناخوشایند دیگر مواجه شود. شاعر همچنین به تعمیر و بازسازی روضه‌ای که به سلیمان نسبت داده شده، اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که این مکان از نگاه ملک و ملوک همواره نگهداری می‌شود. او حسرت و غم را در صورت کسی که از شکست این بنا خوشحال است، بیان می‌کند و یادآور می‌شود که هرچند بنا ممکن است آسیب ببیند، اما تجدید حیات آن همواره ممکن است. در نهایت، شاعر با امیدواری از بلندی و شکوه دوباره‌ی قبه‌ی زرین سخن می‌گوید و اعلام می‌کند که این بارگاه به حکم سلیمان دوباره برپا شده است.