شمارهٔ ۵۶۷
نیی کریم، ز فیض آب تا نمیگردیچو آفتاب جهانتاب تا نمیگردی
ز شرم طاعت خود آب شو، که بی ثمر استبپای نخل دعا آب تا نمیگردی
ز فیض بندگی حق نمیشوی لبریزتهی ز خویش چو محراب تا نمیگردی
شکار بحر معانی نمیتوانی کرددو تا ز فکر چو قلاب تا نمیگردی
ترا ز گشت عمل نیست حاصلی واعظتمام گریه چو دولاب تا نمیگردی