شمارهٔ ۴۶۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: مکردهام۵ بیت

تا کعبه با خیال تو همدوش رفته اماین راه را تمام بآغوش رفته ام

دور و دراز شد سفر بیخودی مراگویا ببوی زلف تو از هوش رفته ام

در حیرتم که با همه بیقوتی چه ساناز یادت ای نگار قصب پوش رفته ام؟!

نازش ز چین جبهه برویم کشیده تیغتا چون خطش بسیر بنا گوش رفته ام

واعظ بمجلسی که در آن بوده حرف دوستخود را ز شوق کرده فراموش رفته ام

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به عشق و دلدادگی خود اشاره می‌کند. او از سفری طولانی و پرپیچ و خم یاد می‌کند که به خاطر عشقش به محبوبش انجام داده است. شاعر به حالت حیرت و ناگواری می‌گوید که باوجود بی‌قدرتی، همچنان به یاد معشوقه‌اش است. همچنین، به زیبایی و ناز محبوبش اشاره کرده و می‌گوید که این محبت او را تا مرز فراموشی برده است. در نهایت، نویسنده انتقاد می‌کند از واعظانی که در مجالس، صحبت از محبت الهی می‌کنند ولی خودشان را به عشق واقعی فراموش کرده‌اند.