شمارهٔ ۴۳۰

قافیه: یاخلاص۵ بیت

ای خوشا عزلت، که گردیم از در دلها خلاصما ز روی مردم و، مردم ز روی ما خلاص

هست تا دل با غم عالم سرو کارش، بجاستکشتی از رفتن نگردد هرگز از دریا خلاص

روی آسایش نمی بیند دل پر آرزوخانه زنبور، هرگز نیست از غوغا خلاص

میرسد از پی برات خط بنقد طاقتمتا زدست انداز زلفش، میکنم خود را خلاص

در قیامت هم مکن واعظ خلاصی آرزوتا نسازی خویش را ز اندیشه دنیا خلاص

خلاصه

هوش مصنوعی: این قطعه شعری به موضوع عزلت و رهایی از دغدغه‌های دنیایی می‌پردازد. شاعر به زیبایی عزلت را تحسین می‌کند که انسان را از نگرانی‌های دل و نگاه مردم آزاد می‌سازد. او بیان می‌کند که دل در دنیای پرغم، هیچ‌گاه از مشکلات فارغ نخواهد شد و زندگی آرامش ندارد. همچنین اشاره می‌کند که حتی در روز قیامت هم رهایی از آرزوهای دنیوی دشوار است و انسان باید خود را از اندیشه‌های دنیوی رها کند. در کل، شعر تأکید بر لزوم ترک دنیا و دغدغه‌هایش و جستجوی آرامش در عزلت دارد.