شمارهٔ ۳۶۵

قافیه: امهنماید۶ بیت

غم او ساخت دلم تنگ و، هم او بگشایددانه از آب گره گشت و، ازو بگشاید

در خور حوصله خویش برد هرکس فیضطاقتی کو که نقاب از رخ او بگشاید؟

کشور فتح، مسخر ز شکست تو شوداین دیاریست که با تیغ عدو بگشاید

دل، خوش از صبر به تنگ آمده، کو زور غمیکه ز چاک دلم این بند رفو بگشاید؟!

آب شرمیست در آن رخ که نبندد صورتکلک نقاش اگر چهره او بگشاید

کیست با او سخن کشتن واعظ گوید؟سر حرفی مگر آن تندی خو بگشاید!

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و غم صحبت می‌کند و اشاره می‌کند که غم می‌تواند هم باعث تنگی دل شود و هم گشایش آن. به نوعی، عشق و درد همراه هستند و هر کس به شیوه‌ای به این احساسات پاسخ می‌دهد. شاعر به صبر اشاره دارد و می‌گوید که گاهی انتظار و تحمل، راهی برای رهایی از غم هستند. همچنین، او به زیبایی و لطافت در چهره محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که چهره او نمی‌تواند پنهان بماند. در نهایت، شاعر می‌پرسد که کیست که می‌تواند با محبوب صحبت کند و از دردهای عشق بگوید.