شمارهٔ ۳۵۸

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اناید۴ بیت

ز عکست آینه، چون آب در خروش آیدز چهره تو قدح، همچو می بجوش آید

ز شوق اینکه خرامی چو سرو در بازارگل از بهشت بدکان گل فروش آید

ز ناتوانی خویشم غمی که هست، اینست:که ناله ام نتواند ترا بگوش آید!

بود سلام وداعم یکی، که پیش تو کسچنان زخود نرود، کو دگر بهوش آید

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و جذابیت محبوبش سخن می‌گوید. او تصویر چهره محبوب را همچون آینه‌ای می‌بیند که در آن جلوه‌ها و احساساتش نمایان است. شاعر با ابراز شوق خود به محبوب، او را به سروِ بلند تشبیه می‌کند که در بازار می‌رقصد و باعث می‌شود گل‌های بهشت به زمین بیفتند. همچنین، شاعر به ناتوانی خود در بیان احساساتش اشاره می‌کند و حس غم و اندوهی را تجربه می‌کند که صدایش به محبوب نمی‌رسد. در نهایت، او می‌گوید که حتی سلام و دعای او هم بر کس دیگری اثر ندارد و در معرض توجه محبوب نخواهد بود.