شمارهٔ ۳۰۹

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: منمیزند۷ بیت

حرفی اگر بعاشق بیتاب میزندشرمش تپانچه بر گل سیراب میزند

یک چشم دیده است در آیینه خویش رابر چهره اش هنوز عرق آب میزند

کرده است چشم مست تو میخانه ها خرابساغر بطاق ابروی محراب میزند

تابد چو ماه عارض او از نقاب شبآتش رخش بخرمن مهتاب میزند

از بار درد بسکه گران است کشتی امدریا گر بجبهه ز گرداب میزند

بر چرخ رفت درد دل عندلیب زارشبنم کنون بر آتش گل آب میزند

افکار واعظ ارچه خزف ریزه یی است چندطعن صفا ولی به در ناب میزند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عاشقانه و احساسات عمیق یک عاشق می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویری زیبا، از عشق، درد و زیبایی معشوق صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که چگونه عشق باعث ایجاد درد و شور و شوق در دلش شده و این احساسات به عناصر طبیعی، مانند دریا و ماه، تشبیه شده‌اند. در پایان، شاعر به دوگانگی افکار وعظ‌ها اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که برخی از معانی عمیق عشق و محبت از دیدگاه‌های سطحی دور است. در مجموع، شعر تصویر یک عاشق سرگشته و دلسوخته را به تصویر می‌کشد که درگیر احساسات شدید و متعالی است.