شمارهٔ ۳۰۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: رداشتند۶ بیت

می پرستان چهره ها از تاب می افروختندبهر روز حشر، رنگ خجلتی اندوختند

در مآل خویش، یکدم فکر نتوانند کردبسکه میخواران دماغ از آتش می سوختند

دامن دل را، بگل میخ خیال سیم و زراهل دنیا بر زمین تیره بختی دوختند

این قدر این قوم میدانند رسم خواجگیصد یک آن بندگی هم کاش می آموختند

این قدر شد رشته عمر دراز این قوم راکز دو عالم دیده امیدواری دوختند

راه میبردند واعظ بر سر گنج نجاتگر درین ظلمت چراغ توبه می افروختند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و روز می‌پرستان و میخواران می‌پردازد. آنان در حالتی از خجلت و آتشین بودن روح خود به سر می‌برند و از بخت بد خود رنج می‌برند. همچنین به نقد جامعه و فرهنگ می‌پردازد که در آن عده‌ای فقط به رسم و آداب خواجگی آشنا هستند و کمترین توجهی به بندگی و معنای آن ندارند. این گروه در زندگی خود امید و نور را فراموش کرده‌اند و در پی نجات روح خود هستند، اما از چراغ توبه و روشنایی معنوی غافلند. در نهایت، بر این نکته تأکید می‌شود که اگر آنان به توبه و اصلاح خود اهمیت می‌دادند، می‌توانستند از تاریکی به نور منتقل شوند.