شمارهٔ ۱۲۵

قافیه: راست۹ بیت

رفت پیری چو ز حد، مرگ گوارنده تر استشربت مرگ درین شیر بجای شکر است

میرسد قاصد پیری،ز عصا نامه بکفزندگی رفته، اجل آمده، کاینش خبر است

زهر آوازه مرگی، بگشا دیده ز خوابکان شب عمر ترا بانگ خروس سحر است

همدمان فاتحه خوانند برای تو همهدر ره مرگ، عمل با تو همین همسفر است

فقر ایوان بلندیست، برآیی چو برآنپادشاهی و، جهانت همه باغ نظر است

گریه از تلخی ایام، چو طفلان تا چند؟شیر مادر بودت، گر همه پند پدر است

سپر و جبه و جوشن، ببرت ای ظالمهمه وابسته یک ناوک آه سحر است

گریه از درد تو ای یار، مرا نور دو چشمآتش عشق تو ای دوست، مرا تاج سر است

عیب جویان همه چشمند و زبان، گوشی نیستورنه گفتار تو واعظ همه در و گهر است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به موضوع مرگ و زندگی می‌پردازد و از دیدگاه یک پیر، واقعیت‌های زندگی را بررسی می‌کند. شاعر می‌گوید که مرگ از زندگی گوارنده‌تر است و مرگ را به شربتی تلخ تشبیه می‌کند که به جای شکر، در زندگی نوشیده می‌شود. پیام قاصدی از نزدیک شدن مرگ به انسان است و شاعر می‌خواهد تأکید کند که زندگی به پایان رسیده و مرگ در حال آمدن است. او از نیاز به بیداری و توجه به زندگی صحبت می‌کند و یادآور می‌شود که اطرافیان برای او فاتحه می‌خوانند. شاعر فقر را به بالایی بلند تشبیه می‌کند و از تلخی‌های زندگی سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که با گریه کردن هیچ چیز تغییر نخواهد کرد. در ادامه، شاعر از عشق به عنوان تابش نور و تاج سر نام می‌برد و به ناتوانی عیب‌جویان در درک عمیق واقعیت‌ها اشاره می‌کند. در کل، شعر نگاهی فلسفی و عمیق به زندگی، مرگ و عشق دارد و تأکید می‌کند که درک عمیق‌تری از عالم نیاز است.