شمارهٔ ۴۷ - ایام شاعری
منت خدای را که در ایام شاعریمدح کسی نگفته و نگرفته ام صله
نه زیر منت کسم و، نه مرا بوداز هیچ کس شکایت و از هیچ کس گله
لب را به هجو کس، نگشودم به هیچ گاهبا آنکه می شدم زکسان، تنگ حوصله
مومن مخوانش آنکه کند هجو مسلمیکافر به مسلمی، نکند این معامله