شمارهٔ ۳۸ - مجال مکث و درنگ ۳ بیت ای که آسوده خفته ای شب و روززیر این طاق لاجوردی رنگ چشم خود باز کن، که اینجا نیستهیچ کس را مجال مکث و درنگ بایدت رفت و زین سرای فراخعاقبت در میان قبری تنگ