شمارهٔ ۲۱ - آب فرات
آی آب فرات! از چه گل آلود روانی؟شرمنده مگر از عطش تشنه لبانی
خوش طمع تر از شربت قندی تو از آن روهمسایه تو با مدفن شیرین دهنانی
کوثر به جنان است و تو در کرب و بلاییبهتر ز جنان کرب و بلا تو به از آنی
چون ریخته در پای تو خون شه عطشاندانم به یقن، سرخ و گل آلود از آنی
پهلوی تو شد سینهٔ فرزند نبی چاکزان روست که با سینه به هر سمت روانی
تو مهریهٔ فاطمه ام النقبابیاز سایر انهار تو مشهور جهانی
دردا که نکرد از تو لبی سبط نبی ترجان داد و ندادش ز ستم شمر، امانی
«ترکی » به تو عاشق بود ای آب روان بخش!شک نیست که معشوق به صاحب نظرانی