شمارهٔ ۶ - قطعه

۱۱ بیت

خواجه محمد بن محمد که بی بهارخلق خوش تو گل شکفاند بماه دی

بویاتر است خلق لطیفت بسی از آنکز آتش و گل افتد در آبگینه خوی

امروز بنده خواهد مهمانت آمدنکز یخ چو آبگینه شامیست زیر پی

دست تهی نیاید، بازا هدک بودآن کز نفاق هست چو عبدالله ابی

با خویشتن بیارد اگر دسترس بودگلرخ بتی لطیف و چو در آبگینه می

تا هوشیار، سنگ وی و آبگینه توچون مست گشت، سنگ تو و آبگینه وی

بر ساز مجلسی که نباشد در او کسیجز لعبتی که چنگ زند جز مئی و نی

احمد حریف وار ز رامین سخن کندیا آنکه باز گوید ازایشان حدیث حی

اینست شرط بنده بدین شرط بنده راگر میزبان شوی شو، اگر نه، فرست می

تا بنده میهمان تو باشد بخوان خویشنا آمدن ز بنده غنیمت شمار هی

تا مدتی که طی نشود نامه وار چرخاز گشت چرخ نامه عمرت مباد طی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به خواجه محمد بن محمد نسبت به زیبایی‌ها و لطافت‌های جهان می‌پردازد و از بوی خوش گل‌ها و لطافت خلق یاد می‌کند. او از مهمانی که در راه است صحبت می‌کند و می‌گوید که برای پذیرایی از مهمان باید آماده بود. او به ارزش دوستی و حسن نیت اشاره می‌کند و تاکید می‌کند که مهمانی با دست تهی نمی‌تواند به سرانجام خوبی برسد. شاعر همچنین به ایجاد فضایی خوش و با نشاط در میهمانی و همچنین لزوم سخن گفتن از رامین و داستان‌های عاشقانه اشاره می‌کند. در پایان، شاعر اهمیت گذر زمان را یادآور می‌شود و بر این نکته تاکید می‌کند که فرصتی که به دست می‌آید را باید غنیمت شمرد.