بند بیستم

۹ بیت

دست قضا چو خون حسین ریخت بر زمینآندم قدر، ز روی نبی گشت شرمگین

ذرّات کاینات قرین فنا شدندچون شد قِران مهر و مهش با سنان کین

نزدیک شد به هم خورد اوضاع روزگارگردد عیان بر اهل جهان روز واپسین

آسیمه سر شدند در افلاک ماه و مهرچون گشت سرنگون به زمین آفتاب دین

یکسر فنای کون و مکان می شد آن زمانباقی نماندی ار، به زمین زین العابدین

می شد گُسسته رشته ی عالم ز یکدیگرزو گر نبود رشته ی حبل المتین متین

در حیرتم که میر قضا چون دهد رضابر خسروی چنان برود ظلمی این چنین

کاهریمنان کوفه و کافر دلان شامدست خدا، بُرند زکین از پی نگین

زین ماجرا، زجان پیمبر شکیب شددر خون خضاب پنجهٔ کفّ الخضیب شد