شمارهٔ ۴۲ - در رشادت و شهادت حضرت مسلم (ع)

۱۳ بیت

کسی کو با بتی شیرین زبان همراز و همدم شدبه غیر از حرف او از هرچه لب بربست و ابکم شد

فرو بربست گوش جان زحرف این و آن چندانکه بر اسرار جانان از سروش غیب ملهم شد

به راه دوست داد از شوق جان شد زنده جاویداندمی غمخوار جانان گشت و دیگر فارغ از غم شد

به صد وجد و طرب بگذشت از جان در ره جانانبه یک جان عاریت چشم و چراغ اهل عالم شد

ز هستی در گذشت انسان که خود شد مالک هستیز خود بیگانه شد تا در حریم یار محرم شد

طلبکار از دل و جان گشت پیکان محبّت راکه تیر جانگزا در سینه ی او عین مرهم شد

نشان آدمیّت خاکساری باشد و زاریهمه دانند آدم چونکه بود از خاک آدم شد

ز نخل زندگی خرما تواند خورد تمّاریکه بر دار وفاداریّ و مردی همچو میثم شد

نه هرکس بذل سازد سربسر مال و منالش رابه عالم می تواند در سخاوت همچو حاتم شد

نه هرکس سر بجنباند نشان سروری داندکه هرگز گربه نتواند، به صولت همچو ضیغم شد

نه هرکس پنجه افرازد تواند ماه شق سازدچو احمد خاتمی باید که او دارای خاتم شد

نه هرکس می توان نایب مناب شاه دین گرددکه نتوان ذرّه شد خورشید و نه شبنم توان یم شد

کسی شایسته و لایق نباشد این کرامت رامگر مسلم که در عالم به این منصب مکرّم شد

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری است که درباره عشق و ارتباط با معشوق صحبت می‌کند. شاعر از گفتگو و راز و نیاز با معشوقی با زبان شیرین سخن می‌گوید و بیان می‌کند که چگونه عشق می‌تواند انسان را از غم‌ها دور کند و او را زنده و جاویدان کند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در مسیر عشق، انسان باید از خود بگذرد و به محضرت معشوق برسد. او مانند انسان‌های بزرگ و شایسته مانند حاتم و میثم، به فضیلت‌ها و ویژگی‌های خاص انسانیتی اشاره دارد و می‌گوید که تنها کسانی می‌توانند به مقامات عالی برسند که در این مسیر عشق و انسانیت قدم بردارند. در نهایت، شاعر به مقام و منزلت مسلم، پیامبر اسلام اشاره می‌کند و او را شایسته‌ترین کسی می‌داند که به این کرامات دست یافته است.