شمارهٔ ۲۰ - در مدح سالار شهیدان حضرت امام حسین (ع)

۲۷ بیت

بهار است و کند جا، هرکسی در طرف صحرایینئی از بلبلی کمتر در افکن شور و غوغایی

کبوتروار، هوهو کن برآر از سینه هی هاییو یا، کوکو چه قمری زن به یاد سرو بالایی

بکن این شور و غوغا را، دلا در عهد برناییوگرنه چون خزان عمر شد از عهد بر، نایی

فغان و زاری بلبل ببین وقت سحر با گلکه دارد با دو صد غلغل ز وصل گل تمنّایی

همه عمرت به باطل رفت پس کو حاصل ای غافلچرا، بذری نمی پاشی در این مزرع به دانایی

همه دانند بی باران نروید در چمن ریحانتو تا کی از سحاب دیدگان اشکی نپالایی

تعلّق های تن از قُرب جانان کرده محرومتتو خود را چون کنی در غلّ، شکایت از که بنمایی

رها کن این تن خاکی که اصل تست افلاکیتویی مصداق «کرّمنا» که پور پاک بابایی

ترا «انّی انا الله» می رسد از خود به خود، هر دمبرای روشنایی در شب تار، ار برون آیی

در این دار، ار، ز دار خودپرستی وارهی ای دلتو چون عیسی زگردون بگذریّ و عرش پیمایی

تو تا کی از فنا و نیستی ترسان و لرزانیمترس ای دل به دین احمدی نه کیش ترسایی

فنا، عین بقا و نیستی هستی بود باللهولی این را، نمی دانی تو تا مغرور دنیایی

ترا، تجرید می باید که توحیدت ز دل زایدبه کلّی از هوی بگذر که نوشی جام صهبایی

چه جامی و چه صهبایی چه توحیدی چه تجریدیتو نشنیدی مگر نامی که می گویند مینایی

می صاف محبّت نوش باد، آن می گساران راکه در میخانه ی توحید مخمورند و شیدایی

همه از باده ی حُبّ حسینی تا ابد سرخوشبه راه حق گذشته از سر هستی به یکجایی

ز هفتاد و دو خُم روز دهم این باده ی گلگونچنان جوشید کز جوشش همه گشتند دریایی

همه فانی ولی باقی چو بوی گل به پیش گلهمه چون سرو سر سبزند و همچون لاله حمرایی

بی حُبّ حسین بود آنچه کردند آن وفا کیشانتولاّی حسین توحید محض آمد به تنهایی

من از عشق و تولاّی نبی بر، وی بدانستمکه جز عشق و تولاّی حسین نبود تولاّیی

همه پیغمبران یکسر بنوشیدند از این ساغرکه هریک را بود در سر، به قدر خویش سودایی

محمّد عقل کلّ ختم رسل چون عرش پیما شدز شور باده ی حبّ حسینی گشت اسرایی

نبی دانست قدر، این باده را انسان که بایستیکه بر دوش این سبو را، می کشید آن شه به تنهایی

مگر نشنیدی از باغ بنی نجّار، پیغمبرکه بر سروش کشیدی چون گل ریحان به زیبایی

بگفتا جبرئیل ای شاه این منّت به دوشم نِهز دوش خود، به دوشم نِه جوابش گفت لالایی

گهی بر دوش او بودی به هنگام سجود حقگهی بر سینه از بهر نزول وحی بالایی

حسین عشق و حسین ملّت حسین دین و حسین طاعتحسین مصداق هر رحمت چه دنیایی چه عقبایی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بهار و زندگی را با شور و شوق توصیف می‌کند و به انسان‌ها یادآوری می‌کند که باید از فرصت‌های زندگی بهره‌برداری کنند. شاعر به بلبل و کبوتری اشاره می‌کند که در فصل بهار می‌خوانند و می‌رقصند و از زیبایی‌های طبیعت لذت می‌برند. او همچنین به این نکته اشاره دارد که اگر انسان در زندگی به دنبال علم و دانش نباشد، عمرش به بطالت خواهد گذشت. شاعر به دل‌ها می‌گوید که باید وابستگی‌های دنیایی را رها کنند و به ذات حقیقی خود که افلاکی است، توجه کنند. او تأکید می‌کند که فنا و نیستی در حقیقت وجود حقیقی هستند و انسان نباید از آنها بترسد. همچنین، عشق به حسین (ع) و توجه به او را به عنوان مسیری برای رسیدن به حقیقت و توحید معرفی می‌کند. شاعر در نهایت به پیامبر (ص) اشاره می‌کند که بر دوش خود بار عظیمی از معرفت و رسالت را حمل می‌کند و می‌گوید که عشق به حسین به عنوان نماد رحمت، هم در دنیا و هم در آخرت اهمیت دارد. این شعر نمادی از عشق و معرفت است که از طریق حرکت به سمت حقیقت و رها شدن از زرق و برق دنیوی به دست می‌آید.