قطعهٔ شمارهٔ ۴۱

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: یشد۶ بیت

شیخ الاسلام احمد جامیکه دم مرده از دمش حی شد

می اوشد عسل چنین گویندمنکر او مشو مگو کی شد

باز رندی دگر به یک جذبهخم او پاک خالی از می شد

نه میش ماندنی عسل در خمشکرش رفت و خالی از می شد

گرچه تبدیل خلق خوش باشدلیک آن خوشتر است لاشی شد

نعمت الله که میرمستان استفانی از خویش و باقی از وی شد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از شیخ الاسلام احمد جامی درباره تأثیر مثبت و روحانی می در زندگی انسان‌هاست. شاعر به قدرت می، به‌ویژه در حالت‌های عرفانی و روحانی، اشاره می‌کند و بیان می‌کند که چگونه می‌تواند روح را زنده کند و به انسان طراوت بخشد. او بر این نکته تأکید دارد که می از خود انسان دور نیست و با جذب آن، انسان به حالتی برتر دست می‌یابد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که خوشی در زندگی واقعی و عمیق‌تر از ظاهر آن است و این خوشی باید از بینش عمیق و فانی از خود ناشی شود.