قطعهٔ شمارهٔ ۱۵

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)قافیه: ست۶ بیت

کفر سر زلف بت به دست آرکایمان محققانه این است

گفتم که ز باده توبه کردممشنو که مرا نشانه این است

مائیم مدام در خراباتفردوس منست خانه این است

زد ناوک عشق بر دل منگفتا که مرا بهانه این است

هر دم نقشی خیال بندمآری چه کنم زمانه این است

مطرب بنواز ساز عشاقبزمیست خوش و ترانه اینست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالاتی عاشقانه و عارفانه می‌پردازد. شاعر از زیبایی‌های معشوق و احساساتش می‌گوید و به توبه‌اش اشاره می‌کند اما بیان می‌کند که این توبه نمی‌تواند او را از عشق دور کند. او به خرابات اشاره می‌کند که به نوعی جهان عشق و حقیقت است و آن را به عنوان بهشت خود می‌داند. عشق به او ناوک‌زده است و نواهای عشق و خوشی در زندگی او جاری است. در نهایت، شاعر از مطرب می‌خواهد تا برای عاشقان بنوازد و فضایی شاداب و آهنگین ایجاد کند.