قطعهٔ شمارهٔ ۱۰۷
چو پادشاه در عالم گدای حضرت اوستگدای حضرت او باش و پادشاهی کن
چو در طریق مروت موافقت شرط استمکن مخالفت او و هر چه خواهی کن
به نزد اهل ارادت ، توئی مناهی تو استرضای او طلب و توبه از مناهی کن
اگر امید نداری به صبح روز وصالمی شبانه خور و خواب صبحگاهی کن
در آ به خلوت دیده چه نور خوش می بینوطن چو مردمک دیده در سیاهی کن
به چشم ما نظری کن که نور او بینینظر به دیدهٔ این مظهر الهی کن
مباش بندهٔ دنیا بیا و چون سیدبکوش و سلطنت از ماه تا به ماهی کن