شمارهٔ ۹۷
چو چشم تو من فتنه جویی ندارمچو زلف تو آشفته خویی ندارم
چنان کرد عشقت مرا پیش مردمکه جز اشک خود آب رویی ندارم
ز اشکم به هر سو روان گشته جوییجز آن سرو قد جست و جویی ندارم
ز سودای زلف تو دیوانه گشتمجز آن زلف پروای مویی ندارم
بکش شاهدی را به زخمی به تیغتکه من غیر از این آرزویی ندارم