بخش ۱ - الفصل الرابع فی بیان مبدء العالم علم الیقین
پیشتر از جهان خدای لطیفجوهری آفرید پاک و شریف
پس به هیبت بدو گماشت نظرتا که بگداخت جملۀ جوهر
گشت یکسر چو بحر بیپایانعرش رحمان ستاده بر سر آن
پس ز ثقلش زمین فرو انداختو آسمانها ز دود آن برساخت
همچو گوئی بُد آن زمین و بر اوبیت معمور و جای کعبه در او
پس بگسترد باز جمله زمیناز برگوی تا که گشت چنین
کوهها را چو میخ زد بر ویتا نیاید دگر خلل در وی
جویها را روانه کرد بر آنکرد تقدیر قوت جانوران
روز یکشنبه و دوشنبه بساختاین زمین، پس به کوهها پرداخت
کردن کوه در سه شنبه بودچهارشنبه بساخت روزی ورود
روز پنجشنبه بود و جمعه که بازآسمان ساخت و داد زینت و ساز
قدرت از اصل خلق واپرداختزین سبب روز شنبه هیچ نساخت
این چنین گفت خواجۀ کونینچونکه تفسیر کرد «فی یومین»