شمارهٔ ۳
بیاور آنچه دل ما بیکدگر کشدابسر کشد آنچه دلم بار او بسر کشدا
غلام ساقی خویشم که بامداد پگاهمرا زمشرق خم آفتاب بر کشدا
چو تیغ باده برآهختم از نیام قدحزمانه باید تا پیش من سپر کشدا
چه زر چه سیم و چه خاشاک پیش مرد آن روزکه از میانه سیماب آب زر کشدا
خوش است مستی واز روزگار بی خبریکه چرخ غاشیه مست بی خبر کشدا
اگر بساغر زرین هزار باده کشمهنوز همت من باده دگر کشدا
در نشاط (من) آنگه گشاده تر باشدکه مست باشم وساقی مرا بدر کشدا