شمارهٔ ۲۵۷
ازرخت در نظرم باغ وگلستان آیدوز لبت در دهنم چشمه حیوان آید
روی خوب تو گر اسلام کند بروی عرضهمچو دین بت شکند کفر ومسلمان آید
گر رخ خویش بعشاق نمایی یک شبدر مه روی تو ای دوست چه نقصان آید
آفتابی چوتو با خویشتن آرد بر منروز وصلت چو شب هجر بپایان آید
برسر کوی تو بسیار چو من می گردندمگس آنجا که شکر دید فراوان آید
گوی میدان تماشاش زنخدان تو بسگر دلی در خم آن زلف چو چوگان آید
کامش از دادن جان تلخ نگردد هرگزلب شیرین تو آن را که بدندان آید
با نسیم سر زلف تو بتأثیر یکیستبوی پیراهن یوسف که بکنعان آید
مرگ را حکم روان نیست برآن کس کو رابهر بیماری دل درد تو درمان آید
بی غم عشق تو دایم منم از طاعتهاهمچو عاصی که گنه کرد وپشیمان آید
بر زر وسیم زنم سکه دولت چو مراخطبه شعر بنام چوتو سلطان آید
سخن آورده عشقست نه پرورده طبعهمه دانند که این گوهر از آن کان آید
سیف فرغانی پیوسته سخن شیرین گوتا پسندیده آن خسرو خوبان آید