شمارهٔ ۱۰۳
جانا بیا که مرا جان دریغ نیستعید منی مرا زتو قربان دریغ نیست
هرگز بصدر دل نرسد دوستی جانآنرا که از محبت تو جان دریغ نیست
هر چیز کآن من بود ای جان اگر منمبستان زمن که از تو مرا آن دریغ نیست
عشاق سیم و زر بگدایان کو دهندزین هر دو جان بهست و زجانان دریغ نیست
سلطان عشقت آمد و در دل نهاد تختکرسی مملکت زسلیمان دریغ نیست
در سفره گرچه نان نبود من گدای رادر خانه هرچه هست زمهمان دریغ نیست
دل جان خود دریغ نمی دارد از غمتما را سریر ملک زسلطان دریغ نیست
دل با غم تو گفت که گرچه شکسته امچون من سفال از چو تو ریحان دریغ نیست
ممنوع از سکندر دنیا طلب بوداز خضر آب چشمه حیوان دریغ نیست
درراه عشق تو که مرا دوست دشمنستعرض من از ملامت خصمان دریغ نیست
بهر چو تو عزیز که یوسف غلام تستاین گوسپند بنده ز گرگان دریغ نیست
من مرغ دانه ام ز پی دام مرغ تومرغم ز دانه دانه ز مرغان دریغ نیست
من نان خود دریغ نمی دارم از سگتای دوست گر ترا سگ ازین نان دریغ نیست
گر پسته تر است ز طوطی شکر دریغاین طوطی ازچو تو شکرستان دریغ نیست
گوهر بیار سیف و زجانان نظر بخواهکان آفتاب را نظر از کان دریغ نیست