بخش ۲ - فی طول العمر والحسرة مع ذلک

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)۱۱ بیت

نوح را عمر جمله ده صد بودحرص و امید او بر آن آسود

چون گذر کرد نهصد و پنجاهدر فذلک به حسره کرد نگاه

گفت آوخ که بر من این ده صدبود بر من ز روزکی ده بد

کرد ویرا سؤال روح امینسر ز بالا نهاده بر بالین

کای ترا عمر از انبیا افزونچون گذر کرد بر تو دنیی دون

بر چه سان یافتی جهان را توچون سپاری کنون روان را تو

گفت دیدم جهان چو تیم دو درآمدم از دری شدم ز دگر

نوز ناسوده تن ز سیرِ سبیلکامد آواز پر نهیب رحیل

می‌دهم جان و می‌برم حسرتشربتم ضربت و شفا شدّت

عمرش ار بُد دراز ور کوتاهرخت بر بست زان گشاد به راه

عاقبت هم برفت و بیش نماندآیت عزل خویشتن برخواند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این متن، شاعر به زندگی نوح پیامبر اشاره می‌کند که عمرش به طور کلی به هزار سال می‌رسد، اما با حسرت به گذشته و روزهای سختی که گذرانده نگاه می‌کند. او از روح قدسی می‌پرسد که چگونه با این عمر طولانی جهان را تجربه کرده است. نوح پاسخ می‌دهد که زندگی را همچون دو در می‌بیند که از یک طرف وارد و از طرف دیگر خارج می‌شود و این احساس گذرا بودن زندگی او را دچار حسرت می‌کند. او می‌گوید که به رغم طول عمرش، هیچ چیز دائمی نیست و سرانجام باید جان خود را ترک کند، که این نشان‌دهنده عدم پایداری جهان و زندگی است. در نهایت، نوح متوجه می‌شود که باید به سفر بعدی خود برود و برکت و درد زندگی‌اش را درک کند.