شمارهٔ ۳۸

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: وت۸ بیت

ای شده پیر و عاجز و فرتوتمانده در کار خویشتن مبهوت

داده عمر عزیز خویش به بادشده راضی ز عیش خویش به قوت

متردد میان جبر و قدرغافل از عین عزت جبروت

ملکوت جهان نخست بدانپس خبر ده ز مالک ملکوت

مگذر از حکم «آیةالکرسی»سنگ بفگن چو یافتی یاقوت

آل موسی و آل هارون راچون ز لاهوت دان جدا ناسوت

نشنیدی که چون نهان گرددسر حق با سکینه در تابوت

جز سنایی که داند این حکمتبا چنین حکمت سخن مسکوت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ٔ پیری و خاموشی فردی است که در زندگی‌اش مبهوت و سرگردان مانده و از سرگذشت خود ناخرسند است. او عمر خود را بیهوده گذرانده و دیگر از نعمت‌های زندگی راضی است. شاعر به تردید او میان قضا و قدر اشاره می‌کند و می‌گوید که او از عظمت و قدرت خداوند غافل است. همچنین به سرنوشت و روحانی بودن آنگاه که ملکوت از لاهوت جدا می‌شود، اشاره می‌شود. در نهایت، شاعر می‌گوید که درک عمیق این معانی تنها از آن سنایی است که این حکمت را به خوبی درک کرده و درباره‌اش سخن می‌گوید.