شمارهٔ ۲۰۵

۳ بیت

ای روی زردفام تو بر گردن نزارهمچون بلندنی که بود بر بلندیی

آنگه که مادر تو ترا داشت در شکمهر ساعتی ز رنج زمین را بکندیی

نه ماه رنجت از چه کشید او که بعد از آناز کس همی فگند که از کون فگندیی