شمارهٔ ۴۱
ای پر دُر گوش من ز چنگتوی پر گل چشم من ز رنگت
هنگام سماع بر توان چیدتُنگ شکر از دهان تنگت
چون چنگ به چنگ بر نهادیآید ز هزار زهره ننگت
چون شوخ نه ای بسان نرگسکی باده دهد چو بادرنگت
هم صورت آهویی به دیدهزین است تکبرِ پلنگت
در صلح چگونهای که باریشهریست پُر از شکر ز جنگت
ای چشم خوشت مرا چو دیدهیک روز مباد آژرنگت