قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۶
زیر دام عشوه تا چند ای سنایی دم زنیگاه آن آمد یکی کاین دام و دم بر هم زنی
از دم خویشی تو دایم مانده اندر دام دیوگر برون آیی ملک گردی و جام جم زنی
با تو اندر پوست باشد بیگمان ابلیس توتا تو اندر عشق دم در خانهٔ آدم زنی
چون نگفتی لا مگو الله و اثباتی مکنگر قدم در کوی نفی خود نهی محکم زنی
گویی الاالله و آنگاهی ز کوته دیدگیگه رقم بر علم و گاهی تکیه بر عالم زنی
در نهاد تو دو صد فرعون با دعوی هنوزتو همی خواهی که چون موسا عصا بر یم زنی
از مراد خود تبرا کن اگر خواهی که تودر میان بیمرادان یک نفس بی غم زنی
چون ولایتها گرفت اندر تنت دیو سپیدرستم راهی گر او را ضربت رستم زنی
کی دهد عیسا ترا از جوی عینالسلوی آبچون تو عمدا آتش اندر چادر مریم زنی
نشنود گوش تو هرگز صوت موسیقار عشقتا تو در بزم مراد خویش زیر و بم زنی
پای بیرون نه ز گلزار و به گلزار اندر آیتا به دست نیستی با پاکبازان کم زنی
عشق خرگه کی زند اندر هوای سر توتا تو خرگه زیر جعد زلف خم در خم زنی
حال را با قال همره کن تو اندر راه عشقورنه چون بیمایگان تا کی دم مبهم زنی