قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۴ - دریغاگویی از نااهلی روزگار
جهان پر درد میبینم دوا کودل خوبان عالم را وفا کو
ور از دوزخ همی ترسی شب و روزدلت پر درد و رخ چون کهربا کو
بهشت عدن را بتوان خریدنولیکن خواجه را در کف بها کو
خرد گر پیشوای عقل باشدپس این واماندگان را پیشوا کو
ز بهر نام و جان تا بام یابیچو برگ توت گشتی توتیا کو
مگر عقل تو خود با تو نگفتستقبا گیرم بیلفنجی بقا کو
درین ره گر همی جویی یکی راسحر گاهان ترا پشت دوتا کو
به دعوی هر کسی گوید ترا امولیکن گاه معنی شان گوا کو
سراسر جمله عالم پر یتیمستیتیمی در عرب چون مصطفا کو
سراسر جمله عالم پر ز شیرستولی شیری چو حیدر باسخا کو
سراسر جمله عالم پر زنانندزنی چون فاطمه خیر النسا کو
سراسر جمله عالم پر شهیدستشهیدی چون حسین کربلا کو
سراسر جمله عالم پر امامستامامی چون علی موسی الرضا کو
سراسر جمله عالم پر ز مردستولی مردی چو موسی با عصا کو
سراسر جمله عالم حدیثستحدیثی چون حدیث مصطفا کو
سراسر جمله عالم پر ز عشقستولی عشق حقیقی با خدا کو
سراسر جمله عالم پر ز پیرستولی پیری چو خضر با صفا کو
سراسر جمله عالم پر ز حسنستولی حسنی چو یوسف دلربا کو
سراسر جمله عالم پر ز دردستولی دردی چو ایوب و دوا کو
سراسر جمله عالم پر ز تختستولی تخت سلیمان و هوا کو
سراسر جمله عالم پر ز مرغستولی مرغی چو بلبل با نوا کو
سراسر جمله عالم پر ز پیکستولی پیکی چو عمر بادپا کو
سراسر جمله عالم پر ز مرکبولی مرکب چو دلدل خوش روا کو
سراسر کان گیتی پر ز مس شدز مس هم زر نیامد کیمیا کو
سنایی نام بتوان کرد خود راولیکن چون سناییشان سنا کو