قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳
ای ازل دایه بوده جان تراوی خرد مایه داده کان ترا
ای جهان کرده آستین پر جاناز پی نثر آستان ترا
سالها بهر انس روحالقدسبلبلی کرده بوستان ترا
شسته از آب زندگانی روحاز پی فتنه ارغوان ترا
کرده ایزد ز کارخانهٔ عقلسیرت و خوی و طبع و سان ترا
تیرهای یقین به شاگردیچون کمان بوده مر گمان ترا
کرده بر روی آفتاب فلکنقش دستان و داستان ترا
نور روی از سیاهی مویتکرده معزول پاسبان ترا
از برای خمار مستانتنوش دان کرده بوسهدان ترا
از برون تن تو بتوان دیداز لطیفی درون جان ترا
پرده داری به داد گویی طبعاز پی مغز استخوان ترا
از نحیفی همی نبیند هیچچشم سر صورت دهان ترا
از لطیفی همی نیابد بازچشم سر سیرت نهان ترا
در میانست هر کرا هستیستاز پی نیستی میان ترا
هیچ باکی مدار گر زه نیستآن کمان شکل ابروان ترا
زان که تیر فلک همی هر دمزه کند در ثنا کمان ترا
تا چسان دو لبت رها کردهناتوان نرگس توان ترا
زان دو تا عیسی و دو تا بیمارشرم ناید همی روان ترا
از پی چه معالجت نکنندآن دو عیسی دو ناتوان ترا
ای وفا همعنان عنای تراوی بقا همنشین نشان ترا
نافرید آفریدگار مگرجز زیان مرا زبان ترا
چند زیر لبم دهی دشنامتا ببندم میان زیان ترا
می بدان آریم که برخیزمبوسه باران کنم لبان ترا
به بیمم دهی به زخم سنانکی گذارم بدین عنان ترا
تو سنان تیز کن از دل و چشمشد سنایی سپر سنان ترا