شمارهٔ ۴۳

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اییبستهاند۷ بیت

تا مرا گردن به طوق آشنایی بسته‌اندروز و شب انجام کارم با جدایی بسته‌اند

هر چه با ما بی‌وفایی می‌کنی جرم تو نیستجمع دنیا را ز روی بی‌وفایی بسته‌اند

دل بهر نو عاشقی مسپار کاین ناپختگانتهمتی بر خود برای خودنمایی بسته‌اند

وقت آنان خوش که بیرون از جهان آرزودائماً دل را به الطاف خدایی بسته‌اند

بی‌اطاعت دل به لطف او نهادن غره گیستخلق دل بر ای سخن‌هایی هوایی بسته‌اند

بعد ازین خواهی قفس را بند خواهی باز کنبستگانت چشم از فکر رهایی بسته‌اند

(صامتا) با هیچکس خوبان ندارند الفتییا بکار ما در مشکل گشایی بسته‌اند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس زندانی بودن در روابط و جدایی اشاره می‌کند. او می‌گوید که روزها و شب‌ها به خاطر آشنایی‌هایی که به او تحمیل شده، با جدایی دست و پنجه نرم می‌کند. به او می‌گویند که بی‌وفایی دیگران جرم نیست و دنیا به خاطر همین بی‌وفایی شکل گرفته است. شاعر هشدار می‌دهد که دل خود را به عشق‌های ناپخته نسپاریم، زیرا این کار منجر به تهمت‌هایی برای خودنمایی می‌شود. همچنین او به خوشی کسانی اشاره می‌کند که دلشان را به لطف خداوند هدیه کرده‌اند و بر این باور است که اطاعت از دل، بدون پیروی از خدا، غرور است. به طور کلی، شاعر درگیر پیچیدگی‌های عشق و روابط انسانی و تأثیرات آن بر زندگی خود است.